Over figuurlijk biologische oorlogsvoering...

25-03-2016 15:04

Er zijn extra vormen van extremisme die me de dag van vandaag doen huiveren, namelijk de ideologisch biologische wapens. Ja, ik koop ook een aantal dingen BIO, ja ik ben overtuigd van het nut. Maar neen, ik weiger me mee te wentelen in het ideologisch terreur errond. Mensen die kilometers ver rijden met de wagen om toch maar naar die biobakker of biobeenhouwer te gaan. Mensen die BIO-vis willen. Die kan enkel nog maar uit een aquarium komen - stressvis dus. Maar hé kijk, hij is toch zo BIO meneer. Elke dag vers met de vrachtwagen aangeleverd! Dan zijn er nog de mensen die gaan schuimbekken wanneer hun gastheren geen BIO serveren. Mag ik nog gewoon doen aub? Het stoot me voor de borst dat het net deze mensen zijn die voor vrijheid en zachtheid pleiten.

Ja, ik ga voor bio, maar ik ben consequent. Dat laat me toe met beide voeten, vrij en rustig door het leven te gaan.

In een stad (Kassel?) hield Rudolf Steiner enkele voordrachten, waarvan er één ’s morgens was. De tweede voordracht zou in de middag volgen. Zo kwam de vraag op of men zonder te lang oponthoud een middagmaaltijd zou kunnen gebruiken, en men stelde voor een in de buurt liggend klein restaurant te bezoeken, waar heel goed gekookt werd. Ongeveer twintig deelnemers gingen er op de gegeven tijd naar toe.

Een vooruitbestelling was niet gedaan, en zo kwamen twintig of meer personen met Rudolf Steiner samen onverwachts in het naar verhouding kleine restaurant. Ze vonden weliswaar een plaats, maar er was maar één kelner. En nu ontstond het probleem.

In Steiners tegenwoordigheid waren velen van mening, dat men zijn positieve gezindheid of overtuiging moest bewijzen door een vegetarische maaltijd. Maar zoals dat voor het jaar 1914 gebruikelijk was, waren in dit op ‘vaste klanten’ ingestelde lokaal alleen vleesgerechten.

Men stelle zich de situatie duidelijk voor: ‘Heeft u geen macaroni of spaghetti? Geen groentegerecht? Geen slaschotel? Ja, niet eens aardappelpannenkoeken met bosbessen? Of spinazie met gebakken aardappelen? Of een visgerecht? Een kwarkgerecht? Of..?

Na korte tijd rezen de haren de kelner ten berge en het zweet stond op zijn voorhoofd. Van louter zenuwen was hij nauwelijks nog in staat zijn beleefdheid te bewaren. Zo kwam hij ook bij Rudolf Steiner en vroeg hem naar zijn wensen. Deze keek hem vriendelijk en rustig aan en zei: ‘Brengt u mij de dagschotel, alstublieft.’ En dat was Duitse biefstuk!

Toen het eten afgelopen was en de gasten het lokaal verlieten, hoorde één van de laatsten de diepe verzuchting van de kelner tot de waard: ‘De enige verstandige tussen al die idiote vegetariërs was die slanke, donkere heer in die lange jas!’

Bron: Sie Mensch von einem Menschen! Rudolf Steiner in Anekdoten door Wolfgang G. Vögele (bladzijde 76-77)